Зур алтын кыршау тәгәри
Көн дә якты күк буйлап.
Тупка да бик
                   охшаган ул, -
Кызганыч,
             булмый уйнап.



Кети-кети уйнаткалый
Бармакларын –
              күр әле!
Урман сарыгы димәгез:
Үпкәчел ул...



Тәмләп ашагач ашын,
Чайкап куя ул
             башын.
Аны тану бик ансат.
Арбаны тарта кем? - ...



Көнозын оча, шаяра,
Чәчәккә килеп куна.
Ефәк итәк ярата ул,
Чыклар белән юына.



Кышны бу кош
              яратадыр,
Җәй көне дә сорый: “Кар!”
Үзе кара булгангамы,
Ак карсыз дөньясы тар.




Киштә башында төпле төргәк,

Аңа һәр өйдә хөрмәт, 

Һәркемгә дә иң кирәк.





        Кәгазь өстен карайта,

        Дөнья йөзен агарта.





Шәһәрләр − йортсыз,
Диңгезләр − сусыз.




Теле юк, теләсә кем белән сөйләшә,

Гәүдәсе юк, кәгазьдән күлмәк кия.


Кабат-кабат,
Бер кошта өч йөз алтмыш биш канат,
Мин торам аны санап,
Көн дә кими бер канат.




Вак кынадыр үзләре,
Ялтырыйдыр күзләре.




                                                              Сорыйлар, көтәләр, килсәм бар да качалар.


          

             Язын ямь бирә,

             Җәй салкын бирә,
             Көзен тәм бирә,
             Кышын тун бирә.


    




                                                     Үзе аяксыз-кулсыз,
                                                           Сикерә дә төшә, сикерә дә төшә.





                    Гәүдәсе нәзек булса да,
                   Бик зур чалма чорнаган.


 

 

                                    Гөлдер-гөлдер гөл итәкле,
                               Гөлкәй кызыл читекле.





     Кешенең дусты, йортның сакчысы.




Үзе мич башында,
Үзе тун ябынып йоклый.



           

         Суда йөзә,
         Күктә оча,
         Җирдә йөри.
         Ит белән сыйлый.




Су төбенә төшә,
Чыланмыйча чыга.




           Утыра бер ак чүлмәк,
           Өстенә кигән йөз күлмәк.




Үзе кып-кызыл,
Күлмәге ямь-яшел.


                                                                          1бит - артка